Lilith Fair: het iconische feministische festival dat Olivia Rodrigo inspireerde

Waarom de muziekindustrie in de jaren 90 niet geloofde in een festival zoals dat van Olivia Rodrigo

In de jaren 90 kregen vrouwelijke artiesten regelmatig te horen dat ze niet samen op dezelfde line-up konden staan, omdat daar geen mensen op af zouden komen. Niet alleen promoters zorgden voor ongelijkheid: ook de radiostations deelden deze denkbeelden. Vrouwelijke artiesten moesten constant met elkaar concurreren voor een plek op de afspeellijsten, "vrouw" werd gezien als een niche genre, ongeacht wat voor muziek ze maakten. En in interviews en de media kregen ze ook nog regelmatig seksistische opmerkingen over hun uiterlijk of imago te horen.

Sarah McLachlan vond het idee dat vrouwen niet op één podium mochten staan enorm frustrerend. Dus in 1996 nam ze Paula Cole mee als support act op haar tour. Dit was zo succesvol dat ze een nieuw idee had: een festival organiseren waar vrouwelijke artiesten centraal staan. 

Maar in de jaren 90 was het organiseren van zo’n festival allesbehalve simpel, vooral in een muziekwereld die gedomineerd wordt door mannen. Tientallen sponsors weigerden mee te werken aan het evenement, omdat een festival met alleen maar vrouwen geen mensen zou trekken. Toch zette Sarah koppig door en werd in 1997 de allereerste editie van Lilith Fair gehouden, een festival dat de weg vrijmaakte voor evenementen zoals Olivia Rodrigo's Daisy Chain Fields.

Lang voor Olivia Rodrigo bewees Lilith Fair het tegendeel

Lilith Fair werd allesbehalve een nicheproject. Integendeel, de drie edities tussen 1997 tot 1999 trokken miljoenen bezoekers en leverden miljoenen dollars op.  Een deel van de opbrengst ging ook naar goede doelen, in totaal zo’n $10 miljoen. Maar misschien nog belangrijker: het festival bewees iets wat in de industrie al jarenlang als “feit” werd gezien simpelweg niet klopte.  Een les die bijna dertig jaar later nog steeds terug te zien is in initiatieven zoals Daisy Chain Fields festival van Olivia.

Niet iedereen was fan van de voorganger van Olivia's festival 

Toch is het niet alleen maar een succes verhaal. Het festival kreeg door critici de bijnamen: “Chickapalooza” en “Lily-White Fair” en het kreeg flinke kritiek op het gebrek aan diversiteit in de eerste edities. Ook was er serieuze weerstand van buitenaf: in 1998 was er zelfs een bomdreiging gericht op aanwezige organisaties zoals Planned Parenthood. Ondanks het succes stopte het festival na drie jaar in 1999 vanwege organisatorische burn-out. Een comeback in 2010 moest het opnieuw doen, maar dit ging volledig mis door hoge prijzen, organisatie problemen, gecancelde shows en minder aansluiting bij het nieuwe publiek. Nu gaat Olivia Rodrigo een soort gelijk evenement organiseren en neemt ze het stokje over.

Olivia Rodrigo's festival laat zien dat de discussie nog niet voorbij is

Op papier lijkt het alsof Lilith Fair de discussie al lang heeft gewonnen. Het festival trok miljoenen bezoekers, bracht miljoenen dollars op en bewees dat vrouwelijke artiesten samen op een line-up kunnen staan en een volledig festival kunnen dragen. Toch is het opvallend dat dezelfde discussie bijna dertig jaar later nog steeds bestaat.

Hoewel vrouwelijke artiesten zoals Taylor Swift, Beyoncé en Sabrina Carpenter de hitlijsten domineren, en niemand meer lijkt te twijfelen of vrouwelijke artiesten een publiek kunnen trekken zie je alsnog dat veel mannen de festival line-ups en muziekindustrie domineren. 

In 2026 was zo’n 26.9% van de acts op Coachella een vrouw, in 2025 was dit zo’n 23,9%. Er is dus zeker groei, want dit jaar had het festival zelfs twee vrouwelijke headliners. Toch is het niet op ieder festival het geval, en juist daarom is het nieuwe all-female festival van Olivia Rodrigo in 2026 zo belangrijk. 

De aankondiging van Daisy Chain Fields voelt dubbel. Aan de ene kant wordt het enthousiast ontvangen, wat in de tijd van Lilith Fair heel anders was. Niemand vraagt zich meer af of dit wel gaat werken, maar andere kant zegt het feit dat een all-female line-up groot nieuws is heel veel. Daisy Chain Fields laat dus zien dat de discussie over gelijkheid van vrouwen in de muziekindustrie nog lang niet klaar is.