Meer NPO
STER Advertentie

Myrthe (23) wil meer begrip creëren voor "psychische shit"

Myrthe (23) wil meer begrip creëren voor "psychische shit"

Vrijdag 12 april 2019 - 16:00 uur

Sinds een paar maanden heeft Myrthe (23) een blog waarop ze schrijft over psychische shit. Ze vindt dat er er meer openheid over moet komen. En dat vinden we bij 3FM en MIND ook, want uit onderzoek blijkt dat vier op de tien jongeren zich schamen voor hun psychische klachten. Om dit enorme taboe te doorbreken, vertelt Myrthe haar verhaal.

Dit verhaal is onderdeel van de #openup-week, een initiatief van NPO 3FM en MIND.

Vertrouwenspersoon

Toen Myrthe veertien was, ging het niet goed op school. Een docent stuurde haar naar een vertrouwenspersoon. "Dat was fijn, maar na een paar gesprekken stelde ze me voor een onmogelijke keuze: óf je gaat je ouders inlichten óf deze gesprekken stoppen." Myrthe’s situatie werd namelijk steeds heftiger. Ze at zo weinig dat het gevaarlijk werd.

Uit angst voor de reactie van haar ouders, besloot Myrthe te stoppen met de gesprekken. Na een tijdje stapte ze toch weer op de vertrouwenspersoon af, maar die hield voet bij stuk: "Je weet wat ik heb gezegd." Met veel tegenzin werd er uiteindelijk toch een gesprek ingepland en Myrthe's ouders werden, zoals ze al verwachtte, boos. Ze vonden het belachelijk dat hun dochter met een vreemde was gaan praten en hen niet in vertrouwen nam. "Maar dat had zo z’n redenen en daar kon ik het dus niet met ze over hebben."

Hulpverlening

Myrthe's ouders wilden aanvankelijk geen hulp, omdat ze het zelf wilden oplossen. "Terwijl ik juist dacht: als ik gespecialiseerde hulp krijg, zijn we af van het gedoe thuis." Uiteindelijk werd Myrthe op haar vijftiende via de huisarts doorverwezen naar de Kinder- en Jeugdpsychiatrie van een GGZ-instelling in de buurt. Hier volgde ze diverse behandelingen, maar ondertussen werd ze somberder en kwam ze in een negatieve spiraal terecht. Dat ging door tot haar achttiende, totdat duidelijk werd dat de behandelende instantie haar niet verder kon helpen. Ze werd doorverwezen naar een kliniek.

Naar de kliniek

Myrthe ging naar een kliniek in Amersfoort, voor jongvolwassenen met persoonlijkheidsproblematiek, en werd hier vijftien maanden opgenomen. "Daar werd duidelijk dat ik kenmerken heb van een borderline persoonlijkheidsstoornis (ook wel borderline genoemd)." Uiteindelijk luidde haar diagnose, hou je vast: dwangmatige persoonlijkheidsstoornis met vermijdende persoonlijkheidsstoornis en trekken van een borderline persoonlijkheidsstoornis."

Leven oppakken

Toen Myrthe negentien was, werd ze ontslagen uit de kliniek en kon ze haar sociale leven langzamerhand weer oppakken. Ze had ondertussen haar vwo afgemaakt en ging op zichzelf wonen. Ze verhuisde naar Rotterdam en begon aan de studie Criminologie. Ook werd ze lid van een studentenvereniging en een studievereniging. Het leek goed te gaan, maar "de overgang van klinisch naar niet-klinisch, was groot." Ze merkte dat ze naar verloop van tijd weer somberder en destructiever werd. Ze klopte na haar verhuizing meteen aan bij een huisarts. "Ik wilde weer zo snel mogelijk behandeld worden."

Maar het duurde lang voordat daar iets van terecht kwam, en toen het zover was, was het eigenlijk al te laat. De maanden die volgden waren heftig. "Ik werd zeven keer opgenomen, raakte om de haverklap in crisis en zat bijna wekelijks bij de huisarts omdat ik mezelf iets had aangedaan."

Terug naar de kliniek

Uiteindelijk kwam Myrthe ambulant in behandeling bij een gespecialiseerde instelling, maar ze werd van het kastje naar de muur gestuurd. Dit maakte haar wanhopig en ten einde raad nam ze contact op met de hoofdbehandelaar van de kliniek in Amersfoort. Ze gaf aan dat ze compleet was vastgelopen en niet meer wist hoe ze uit die negatieve spiraal moest komen. De behandelaar schrok zich rot, want Myrthe was "niet het type dat in crisis raakt". Ze mocht terugkomen naar de kliniek, maar hij adviseerde haar om met een schone lei te beginnen.

Ze nam zijn advies aan en zocht contact met twee andere klinieken. Bij één kliniek had ze meteen een goed gevoel. Ze stopte haar ambulante behandeling en maakte de overstap naar een klinische behandeling (zogeheten schematherapie) van negen maanden. Dit was in januari van dit jaar. In deze periode van crisis werd duidelijk dat de borderline persoonlijkheidsstoornis, die eerder niet zo serieus werd genomen, veel sterker aanwezig was dan zijzelf en haar behandelaren doorhadden. Uiteindelijk werd dit, in combinatie met een andere stoornis, haar hoofddiagnose.

De eerste weken

De beginfase was zwaar, maar langzaamaan begint Myrthe te stabiliseren. "Het gaat nu beter met me dan het de afgelopen twee jaar is gegaan." Dat betekent niet dat het makkelijk is. "Nu ik alle ongezonde manieren om mezelf staande te houden heb laten vallen, komt er van alles omhoog. Gedragingen en gemoedstoestanden waarvan ik niet wist dat ze in me zaten."

Zo heeft ze last van conversieklachten: klachten die lijken op neurologische klachten, maar waar geen lichamelijke oorzaak voor te vinden is. Met enige regelmaat vallen haar benen uit of maakt haar kaak oncontroleerbare bewegingen. "Het is de manier waarop mijn lichaam met spanning omgaat: het moet er op één of andere manier uit."

Open zijn

In de loop der jaren heeft Myrthe veel nagedacht over wat ze nou echt belangrijk vindt. "Openheid en eerlijkheid zijn mijn belangrijkste waarden. Vandaar dat ik nu persoonlijke verhalen schrijf op mijn blog. Daarmee hoop ik begrip te creëren en steun te bieden.

"Een persoonlijkheidsstoornis klinkt bijvoorbeeld vrij heftig, terwijl het in feite niets meer is dan een meer dan gemiddeld sterke aanwezigheid van bepaalde persoonlijkheidstrekken waar jij of je omgeving last van heeft. Dit soort vooroordelen probeer ik de wereld uit te helpen door hierover te bloggen. Daarnaast werk ik als vrijwilliger bij Samen Sterk Zonder Stigma."

Toekomst

Myrthe kijkt met vertrouwen naar de toekomst. Met hulp van de kliniek probeert ze haar motto, 'willen leven, durven zijn' te realiseren. "Ik heb echt het idee dat ik in deze kliniek op de juiste plek zit en dat zij mij kunnen helpen om mijn leven weer leefbaar te maken. De afgelopen jaren waren geen leven, maar overleven en ik wil weer leven."

Zit je ergens mee of zie je het (even) niet meer zitten? Neem contact op met MIND Korrelatie. Check 3fm.nl/openup voor meer verhalen. #Openup is een initiatief van 3FM en MIND. 

Meer 3FM nieuws

Kijk live naar 3FM

Populair op 3FM