Naar homepage
Nieuws

Fresh On Friday: 'High Risk Behaviour' van The Chats

  1. Nieuwschevron right
  2. Fresh On Friday: 'High Risk Behaviour' van The Chats

Iedere week komen er ontelbaar veel albums en EP’s uit. Het is onmogelijk om ál dit nieuwe materiaal te draaien en door de bomen is het maar lastig om het bos te zien. Daarom licht KX iedere vrijdag een release uit die het luisteren waard is. Deze week: ‘High Risk Behaviour’ van The Chats.

De mannen van The Chats hebben de afgelopen jaren een behoorlijke reputatie opgebouwd binnen de muziekscene. Afgelopen Lowlands brak de band uit Australië de X-Ray af en een paar maanden later stonden de punkers in een stampvolle de Helling in Utrecht. Echt mooi klinken doet hun muziek niet: het is chaotisch, luid en soms een beetje vals. Wat maakt het dan toch zo aantrekkelijk voor het publiek?

Van origine zette punkmuziek zich vooral af tegen de regering en politiek. Dit maakt het rauw en rebels, maar soms ook wat onbereikbaar voor het normale publiek. Op ‘High Risk Behavior’ pakt The Chats dit anders aan. In de teksten is zeker ongenoegen terug te vinden, maar dan tegen bijvoorbeeld bedrijven, politie en de mensen om hen heen. Zo gaat ‘Keep the Grubs Out’ over niet toegelaten worden tot een concertzaal of club: “I'm the head of security at this establishment, sir, and what I say goes. And I’ll have you know mate, that people with your disgusting haircut are not welcome on these premises.” Door het te hebben over kleinere onderwerpen, is het als luisteraar makkelijker om je in te leven in de muziek en óók een beetje boos te worden.

Toch is ‘High Risk Behaviour’ niet een en al frustratie. De band balanceert de plaat door middel van het opgewekte surfpunkgeluid, maar ook door het stevige “I don’t give a fuck”-gehalte. Deze houding vind je terug in teksten over online drugs kopen tot grof zijn tegen de politie: “He asked for my ID, then I said: ‘suck my dick’”. Ook in de muziek zelf vind je deze nonchalante mindset terug. Er is geen sprake van strakke riffs en drumsolo’s, maar de instrumentatie is juist ongedwongen en enigszins slordig. Wanneer frontman Eamon Sandwith uithaalt, klinkt het vaker vals dan zuiver. Maar dat is niet erg: de mannen van The Chats nemen zichzelf niet al te serieus, en daardoor kunnen ze zoveel lol hebben dat het aanstekelijk is.

Met ‘High Risk Behaviour’ bewijst The Chats dat muziek niet persé mooi hoeft te zijn om ervan te kunnen genieten. Juist alle imperfecties maken dit album tot wat het is: een rauwe, zomerse rebellie tegen alles en iedereen. Trek een biertje open, haal de opstandige punker in jezelf naar boven en gooi deze plaat een paar keer op repeat.

Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.